Istorija Bihora u Drugom svjetskom ratu i danas je prostor oštrih sporova u kojima se arhivska dokumenta, porodično pamćenje i političke interpretacije često sudaraju. Malo je ličnosti koje taj spor simbolizuju snažnije od Osmana Rastodera, vjerskog autoriteta i komandanta lokalnih muslimanskih formacija, za jedne zaštitnika Gornjeg Bihora, za druge kolaboracionistu i ratnog zločinca.

Profesor emeritus Šerbo Rastoder, istoričar koji je istraživao i objavio dokumentaciju o svom rođaku Osmanu Rastoderu, odbacuje jednostavne podjele na heroje i izdajnike.

U razgovoru za Pobjedu govori o Bihoru kao zaboravljenoj periferiji Kraljevine Jugoslavije, nejasnim okupacionim granicama, odnosu lokalnog muslimanskog stanovništva prema Italijanima, četnicima i partizanima, saradnji Osmana Rastodera sa okupacionim vlastima, njegovim političkim idejama i spornom nasljeđu.

Rastoder insistira da se sud o tom vremenu mora zasnivati na dokumentima, ali njegove interpretacije, posebno ocjene o karakteru muslimanske milicije, četničkog pokreta i odgovornosti Osmana Rastodera ostaju dio šire istoriografske i političke debate koja traje i osam decenija poslije rata.

POBJEDA: Kako je izgledao politički, nacionalni i ekonomski položaj Bihora uoči Drugog svjetskog rata i koliko su tadašnje podjele uticale na događaje nakon 1941. godine? Ko je poslije aprilskog sloma Kraljevine Jugoslavije stvarno kontrolisao Bihor i koje su sve domaće i okupacione formacije djelovale na tom prostoru?

RASTODER: Bihor je, poput drugih sličnih krajeva u Kraljevini Jugoslaviji, bio kulturna, ekonomska i politička periferija. Nakon kapitulacije Kraljevine Jugoslavije našao se na prostoru okupacionih zona Italije, Njemačke i takozvane Velike Albanije. Granice okupacionih zona, nikada do kraja definisane, već samo načelno i okvirno markirane, dodatno su usložile poziciju Bihora, koji se između različitih okupatora našao ni na nebu ni na zemlji.

Nenaoružan i sam sebi ostavljen narod od okupatora je tražio zaštitu, a često i pomoć da preživi. Od ljeta 1941. ta pozicija dodatno se usložila. Nakon ustanka koji su predvodili komunisti, čiji je uticaj na ovom području bio gotovo neprimjetan, s obzirom na to da nekoliko komunista i simpatizera nijesu imali veće uporište u narodu, došlo se u situaciju da stanovništvo, uglavnom sve do kapitulacije Italije 1943. godine, nije razlikovalo četnike i partizane.

Takva pozicija primorala ih je da se samoorganizuju i pokušaju da spasu sebe i svoje porodice od uništenja.

POBJEDA: Da li su se stanovnici Bihora priključivali različitim formacijama iz političkih uvjerenja ili prvenstveno radi zaštite porodica i sela?

RASTODER: Teško je govoriti o bilo kakvim političkim uvjerenjima u takvim uslovima. Nešto komunista, među kojima su bili i bivši đaci medrese u Skoplju, djelovalo je u ilegali, ali su zbog svog izraženog ateizma uglavnom bili neprihvatljivi za veći dio stanovništva.

S druge strane, partizanski napad na Petnjicu već 1941. godine bio je usmjeren protiv italijanskog okupatora i njihovih saradnika, odnosno domicilnog stanovništva, bez ikakve prethodne ideološke i političke pripreme stanovništva o ciljevima i karakteru pokreta. To je dodatno stvorilo konfuziju u narodu koji nije razlikovao partizane i četnike.

POBJEDA: Ko je bio Osman Rastoder prije rata i kako je od vjerskog službenika postao komandant muslimanske milicije u Gornjem Bihoru?

RASTODER: Osman Rastoder bio je čovjek sa 16 godina škole, osoba koja je govorila više jezika i vjerski službenik neupitnog autoriteta, koji je „prirodno“ stao na čelo naroda u borbi za opstanak.

U svakom slučaju, bio je najobrazovaniji čovjek u narodu, sa svim vrlinama i manama gorštaka i seljaka tih krajeva.

POBJEDA: Koliko je muslimanska milicija bila oblik lokalne samoodbrane, a koliko dio vojnog i upravnog sistema italijanskih, a kasnije njemačkih okupacionih vlasti?

RASTODER: Suština ovog pitanja je ključ za razumijevanje problema. Muslimanska milicija – naziv koji je, po mom mišljenju, naknadno domišljen, jer kao takav do 1943. godine, barem u dokumentima, ne postoji – bila je skupina samoorganizovanih seljaka bez ideologije. Oni nemaju program, ili ga barem niko do danas nije pronašao. Nemaju vojno ustrojenu hijerarhiju, zbog čega se i prepoznaju po lokalnim komandantima: Osmanu Rastoderu, Sulejmanu Pačarizu, Hasanu Zvizdiću, Vehbu Bučanu, Ćazimu Sijariću i drugima. Nemaju ni logistiku, odnosno vlast koja stoji iza njih.

Zbog toga je, po meni, potpuno neosnovano upoređivati ih sa četničkim i partizanskim pokretima, koji sve to imaju.

Primarno su antifašisti, jer se dominantno bore protiv četnika, koji su ideološki, vojno i politički par excellence fašistički pokret, ali su istovremeno i antikomunisti, iako je znatan dio njih kasnije prešao u partizane.

To je u konačnom, naročito nakon amnestije četnika u avgustu 1944. godine, dovelo do toga da nakon rata njihove „grijehe“ presuđuju četnici masovno konvertovani u partizane onda kada je postalo jasno da gube rat i kada su, nakon amnestije, masovno prišli partizanima.

Tako se dogodilo da na kraju rata u ideološkim projekcijama dobiju atribut „negativaca“, ali istovremeno i atribut branitelja naroda u njegovoj svijesti.

Opšte mišljenje, prema kojem je Donji Bihor poklan, popaljen i razoren januara 1943. godine upravo zato što se nije organizovano branio, daje u cjelosti za pravo onima koji tvrde da bi i Gornji Bihor doživio istu sudbinu da nije ustao u odbranu i oslobodio se iluzije: „Nas neće, jer nikome ništa nijesmo učinili“.

POBJEDA: Da li je saradnja Osmana Rastodera sa Italijanima i Njemcima istorijski nesporna i šta o njenoj vojnoj, političkoj i logističkoj prirodi govore dokumenti?

RASTODER: Saradnja sa Italijanima nije sporna. Oružje i hranu nijesu mogli očekivati niti od partizana niti od četnika, a narod je morao preživjeti. Služili su kao straža zadužena za red i mir.

Odbili su svaku ponudu okupatora da se zajedno s njima bore protiv partizana, kao i ponudu za bilo kakvu saradnju sa četnicima u tom smislu.

Osman Rastoder nije mogao, čak i da je htio, sarađivati sa Njemcima jer od septembra 1943. godine, odnosno od kapitulacije Italije, više nije bio komandant, a iz njegovih formacija bile su izbačene sve njegove pristalice, takozvani „osmanovci“.

Prema nekim izvorima, smijenjen je „pučem“, uz pomoć italijanskog okupatora, a na njegovo mjesto doveden je Đule Agović.

U svakom slučaju, od septembra 1943. Osman Rastoder je „usamljenik“ koji bježi prema Rožajama i Peći, da bi se u Bihor vratio u novembru 1945. godine, a OZNA ga likvidirala u januaru 1946.

POBJEDA: Da li je Osman Rastoder zagovarao priključenje Bihora ili dijela Sandžaka takozvanoj Velikoj Albaniji i na kojim se izvorima ta tvrdnja zasniva?

RASTODER: Prema izvorima koje su predstavile albanske kolege, koristeći tamošnje arhive, nesumnjivo jeste.

Koliko je to u konkretnim okolnostima bilo opravdano ili neopravdano, o tome možemo raspravljati danima. Jedno je sigurno: na području takozvane „Velike Albanije“ nema pogroma i zločina nad Bošnjacima. Naprotiv, pomoć sa tog prostora u odbrani Novog Pazara i Rožaja, odnosno Kacubera, bila je presudna da do toga ne dođe.

Sviđalo se to nekome ili ne, to su činjenice koje ne smijemo zanemariti.

I da bude lakše „guslarima“ – jednu veliku grupaciju četnika dugo je na području sjeverne Albanije skrivao bajraktar Prenk Cali, najbolji prijatelj Pavla Đurišića, u čijoj su kuli u Vrmoši zimovali vasojevićki četnici.

Pavle Đurišić u jednom izvještaju kaže:

„Vojvoda Prenk Cali u ovom pogledu je redak primer, koji ne samo da pomaže naš pokret prijateljskim primanjem našeg ljudstva, nego je sa izvesnim brojem svojih vojnika učestvovao u našoj borbi ka Andrijevici. Spreman je da to i ovom prilikom uradi pa i ako mu bude branila vlada u Tirani, ali nažalost ne raspolaže sa dovoljno oružja i municije, a nemoguće mu je izaći u susret u ovom pogledu“.

Prema tome, saradnja ideoloških istomišljenika bila je svestrana.

POBJEDA: Zašto je Rastoderova milicija tokom Trinaestojulskog ustanka djelovala protiv ustanika koji su se borili protiv italijanske okupacije?

RASTODER: Ima i takvih tvrdnji, kod dr Radoja Pajovića i drugih, i to nije sporno. Ali suština je u tome da u Bihoru niko nije znao da se priprema neki ustanak, niti koji su njegovi ciljevi.

Podsjećam vas da se radilo o opštenarodnom ustanku u kojem su učestvovale i neke buduće četničke glavešine.

To što su za Bihorce to bili samo „Vlasi“ može biti čudno jedino onima koji naknadno žele ideologizovati događaje.

Zanimljivo je da se u dosjeu Osmana Rastodera pominje napad na Policu u avgustu 1941. godine i da su žrtve tog sukoba, iako drugi izvori tvrde da je samo jedna kuća spaljena kao reakcija na prethodni napad na Petnjicu, svi do jednog, a bilo ih je trojica, upisani kao „partizani, pripadnici poličke partizanske čete“.

Da li su „naknadno“ preimenovani u „partizane“ manje je važno od činjenice da ih oni tada nijesu razlikovali.

POBJEDA: Da li je Rastoder ustanike smatrao prijetnjom muslimanskom stanovništvu ili je njegovo djelovanje bilo posljedica saradnje sa okupatorom i ličnih sukoba?

RASTODER: Jedno je sigurno. Bio je nepomirljivi antikomunista, iako je neke svoje saborce savjetovao da idu u partizane; nepomirljivi antičetnik, kojeg su četnici svrstavali među svoje najveće neprijatelje i kojeg je Pavle Đurišić u pozdravnom govoru Pirciju Biroliju upoređivao sa Krstom Popovićem; nikada pouzdan saradnik italijanskog okupatora, koji je pomogao Đulu Agoviću da ga smijeni; očigledno vjerski fanatizovan i težak svima za saradnju, jer je odbijao ponude različitih strana.

POBJEDA: Zašto dio stanovnika Petnjice Osmana Rastodera smatra herojem i zaštitnikom Gornjeg Bihora, dok ga drugi vide kao kolaboracionistu i odgovornog za zločine? Postoje li vjerodostojni dokumenti koji pokazuju koga je Rastoder zaštitio, ali i njegovu eventualnu ličnu ili komandnu odgovornost za napade na pravoslavna sela i civile?

RASTODER: Prije svega, imam potrebu da iskoristim priliku i kažem sljedeće.

Ovdje su zanimljive dvije činjenice. Kako je moj naučni ugled rastao, tako je rasla i „uloga“ Osmana Rastodera, koji mi je, inače, samo rođak.

Dok su mi pročetnički elementi spočitavali da mi je navodno djed, a nije, i da ne pišem o njegovim zločinima, iako sam prvi i jedini objavio njegov dosje, „dileri bošnjaštva“ iz vrha BS optuživali su moju porodicu da je „izdala“ Osmana.

Suština je, pak, sljedeća: Osman Rastoder je u očima bihorskog naroda „gazija“ koji je spasio Gornji Bihor od klanja i pošasti koja je uništila Donji Bihor u januaru 1943. godine.

Drugo, Osman Rastoder je proglašen ratnim zločincem od strane Komisije za utvrđivanje zločina, kojoj je predsjedavao bogoslov i učitelj Jakša Brajović. Naglašavam – proglašen, a ne osuđen, i to nakon što je ubijen od strane pripadnika OZNA-e u januaru 1946. godine.

Najbitnija stvar je u tome da Osman Rastoder nema djelo zločina. Jer, da ga je imao, valjda bi Jakša Brajović i komisija to upisali u njegov dosje.

Zbog toga je, po meni, lansirana planetarna laž da je učestvovao u zločinu u Velici. Prvo, taj zločin je počinjen u julu 1944. godine, dok Osman Rastoder od septembra 1943. godine, odnosno od kapitulacije Italije, niti je komandant milicije niti ima vojsku.

Drugo, neznaveni imaju potrebu da ne razlikuju 21. SS diviziju „Skenderbeg“, kao tipično nacističku tvorevinu, i „muslimansku miliciju“, kao ad hoc organizovane grupe seljaka sa ciljem odbrane svog vatana.

Sve u svemu, na naučnom skupu čule su se sve navedene verzije o njemu, prvi put su saopšteni podaci iz arhiva, a ne oni „rekla-kazala“, ali, ne manje bitno, čula se i kasida posvećena njemu.

Tačnije, dok o njemu četnici guslaju kao o protivniku kojeg su izjednačavali sa jednim Krstom Popovićem i sličnima, Bihorci o njemu pjevaju.

Koliko će se daleko ta pjesma čuti, ja ne znam. Ali ono što znam jeste da veliki broj Bihoraca zahvalnost za to što su danas živi duguje njemu, i ja to moram istaknuti.

POBJEDA: Dobro, ali može li se Osman Rastoder predstavljati prvenstveno kao komandant samoodbrane ukoliko je njegova formacija učestvovala i u ofanzivnim operacijama uz okupacione snage?

RASTODER: Osman Rastoder je ubijen u januaru 1946. godine, a ja sam rođen deset godina kasnije. Prema tome, niti sam mogao biti, niti sam svjedok njegovih (ne)djela.

Dokumenta koja sam imao prilike da vidim ne govore o nekim „ofanzivnim operacijama uz okupacione snage“. To ga je, po meni, bitno razlikovalo od četničkih snaga.

Da li će neko u tom smislu objaviti valjane dokumente, ja ne znam. Ali, prema onome što je do sada objavljeno, pa i u gromoglasno najavljivanoj knjizi „Prećutani zločini“, to je samo još jedan primjer „trla baba lan“ i pokušaj nasilne simetrije.

POBJEDA: Kako odgovarate na ocjene da se isticanjem njegove zaštitničke uloge potiskuju saradnja sa okupatorima i odgovornost za stradanje pripadnika drugih zajednica? Šta dokumenti OZNA-e otkrivaju o potrazi za Osmanom Rastoderom, njegovoj mreži pomagača i okolnostima njegove smrti 1946. godine, i koliko su ti dokumenti pouzdani?

RASTODER: Uopšte ne odgovaram, jer nemam kome. Odgovaram samo na laži i tvrdim da je istina, zasnovana na dokumentima, jedina koja se može provjeriti.

Jakša Brajović, učitelj i bogoslov, predsjednik Komisije za utvrđivanje zločina, to ne bi preskočio da upiše 1946. godine, nakon što je Osman ubijen. Nije mi logično da neko 2026. godine zna više o tome nego neko 1946.

S druge strane, dokumenti OZNA-e pokazuju da je od Osmanovog ponovnog dolaska u rodni kraj u novembru 1945. godine praćen svaki njegov korak, kao i kretanje jednog rođaka kod kojeg je bila pronađena prepiska sa Osmanom. Znali su gdje spava, gdje jede, ko su jataci i sve druge detalje.

Likvidacija u januaru 1946. bila je završna faza te potrage i on je u toj situaciji bio unaprijed osuđen na smrt, poput brojnih „ideoloških i političkih“ neprijatelja tog vremena.

Bihorci znaju ko ga je ubio i sve detalje vezane za to, ali nijesu toliko glupi da post festum optužuju bilo koga za događaje koji su rezultat nesrećnih vremena rata.

Lansirana je planetarna laž da je učestvovao u zločinu u Velici. Prvo, taj zločin je počinjen u julu 1944. godine, dok Osman Rastoder od septembra 1943. godine, odnosno od kapitulacije Italije, niti je komandant milicije niti ima vojsku

POBJEDA: Šta se s Bihorom i njegovim stanovništvom dogodilo od završetka rata do 1948. godine i šta danas pripada dokazanoj istoriji, a šta porodičnom sjećanju, političkim narativima i mitu?

RASTODER: Mogu vam saopštiti u tezama šta je rezultat naučnog skupa na kojem je izloženo 59 referata.

Ratne godine u Bihoru, kao i na svim ostalim područjima gdje su dominirali Bošnjaci, bile su dramatične.

Ostavljeni sami sebi, ne razlikujući četnike i partizane sve do 1943. godine, Bošnjaci su bili primorani da kolaboriraju sa okupatorom zbog oružja i da se bore za goli opstanak.

Njihova egzistencija bila je najviše ugrožena od četnika, koji su primarno i stvarno, po svojoj ideologiji, bili fašistički pokret. Borba protiv njih trebalo bi da bude označena kao primarno antifašistička.

Izjednačavanje antifašizma i komunizma na kraju rata stavilo ih je u poziciju „neprijatelja“, tim prije što je ogroman broj četnika konvertovan u partizane na kraju rata. Iz toga se rodio paradoks da njihove „krivice“ na kraju rata „procjenjuju“ bivši četnici.

Bez obzira na sve, Bošnjaci se mogu odreći svega, ali antifašizma ne.

I među nama ima onih koji neznaveno izjednačavaju antifašizam i komunizam i oni se nipošto ne razlikuju od onih koji izjednačavaju četnike i partizane.

Među mojim kolegama u Bosni i Hercegovini, to bi se zvalo „revizionizam“. Moj je stav da je to glupost, jer ono „što je bilo“ ne može se mijenjati. Mijenja se samo mišljenje o „onome što je bilo“.

Ali to nije istorija. To je samo jedno od brojnih mišljenja o njoj.

IZVOR:POBJEDA

Skupština opštine (SO) Petnjica ni juče nije imala većinu potrebnu da bi zasjedala i tako izašla iz političke krize koja pogađa tu opštinu zbog razlaza u Demokratskoj partiji socijalista (DPS). Međutim, u tamošnjoj političkoj javnosti priča se i spekuliše o nekoliko potencijalnih opcija za izlazak iz krize: od podnošenja nove inicijative za razrješenje čelnika Petnjice Samira Agovića (DPS) i formiranja nove većine, do izbora novog predsjednika opštine kog bi predložila njegova stranka.

Novu inicijativu za smjenu Agovića – ako za to skupi većinu – mogla bi s tamošnjom opozicijom ponovo da podnese potpredsjednica lokalnog parlamenta Anela Muratović, koja je napustila DPS. Ona je “Vijestima” potvrdila da je održano nekoliko neformalnih sastanaka na tu temu, poručujući da je plan da se inicijativa preda na jesen.

Muratović je proljetos već inicirala smjenu Agovića, ali predlog nije dobio dovoljno glasova (13 za, 15 protiv, jedan uzdržan). Na sjednicu tada nisu došla dva odbornika opozicije, dok je jedan predstavnik Socijalističke narodne partije (SNP) bio uzdržan.

Kad je riječ o drugoj opciji, o kojoj se spekuliše u Petnjici – da bi DPS navodno mogao da predloži zamjenu Agoviću – “Vijesti” nisu mogle da potvrde te navode u DPS-u.

Iz centrale te partije nisu odgovorili na pitanje “Vijesti” kako će riješiti krizu u Petnjici. Šef petnjičkog odbora DPS-a Rešad Muratović nije odgovarao na upite redakcije, a Agović je za danas najavio odgovore na pitanja: šta je, po njegovom mišljenju, način za rješenje krize, te da li je razmatrao da podnese ostavku.

Na jučerašnju sjednicu SO Petnjica došlo je tek pet odbornika.

DPS je jedina vladajuća stranka u Petnjici, a na izborima (održanim u decembru 2021. godine) osvojila je 16 odborničkih mjesta od ukupno 31.

Izlaskom Muratović, izgubili su većinu, a opozicija neće da im priskoči i omogući kvorum.

Sjednica koja ne može da se održi, ona je na kojoj bi trebalo da se raspravlja o završnom računu budžeta za 2025. Kako prenosi “Radio Petnjica”, prvi put je bila zakazana za 6. jul.

Izuzetak je napravljen u slučaju sjednice koja je održana prije nešto više od tri sedmice, na kojoj je status počasnog građanina Petnjice dodijeljen akademiku Feridu Muhiću. Kvorum za to dale su i opozicione stranke.

Razlaz u DPS-u

Osim Muratović, skupštinska zasjedanja bojkotuje još odbornika DPS-a. No, niko od njih, prema nezvaničnim informacijama “Vijesti”, još nije napustio tu stranku. Broj odsutnih predstavnika DPS-a varirao je od sjednice do sjednice. Neki odbornici te partije navodno podržavaju Muratović.

Ona je prošle sedmice rekla listu da je već duže vrijeme nezadovoljna radom Agovića.

“Ne postoje projekti, ali ni razvoj Petnjice. Radi se o jednoj od najnerazvijenijih opština u Crnoj Gori…”, istakla je tada Muratović.

Kako je dodala tom prilikom, pokušala je da riješi problem unutar partije, navodeći da je u centrali DPS-a u Podgorici održan sastanak na kom su bili ona, Agović i partijski vrh, ali da do rješenja nije došlo.

“Sastanku je prisustvovao lider partije Danijel Živković koji je obećao da će doći u Petnjicu da riješi problem, ali ipak nije došao”, kazala je Muratović.

Ona je tada rekla “Vijestima” da sve radi jer su joj interes građana i interes Petnjice iznad svega.

Adnan Muhović, političar iz Petinjice i savjetnik poslanika BS-a Jasmina Ćorovića, potvrdio je “Vijestima” prošle sedmice da toj stranci nije nuđen ulazak u lokalnu vlast, rekavši da tu ponudu ne bi ni prihvatili.

Istu poruku “Vijesti” su tada dobile i iz petnjičkih ogranaka Socijaldemokrata (SD) i Socijaldemokratske partije (SDP), dok odgovor nije dostavljen od predstavnika Demokrata i SNP-a.

Predsjednik opštinskog odbora SDP-a Eldar Adrović kazao je prošle sedmice “Vijestima” da je sadašnja kriza “šlag na torti lošeg vođenja Petnjice”.

“Nismo učestvovali i bili akteri loših odluka i vršenja vlasti, pa tako kad su krizni i kritični momenti, mi ih u ovakvom ambijentu ne želimo spasavati”, poručio je on.

S druge strane, iz Stranke pravde i pomirenja (SPP) rekli su tada redakciji da su spremni da uđu u vlast “za dobrobit Bihora”.

Nakon izbora, održanih u decembru 2021, DPS je u Petnjici osvojio 16 mandata, BS šest, SPP tri, Demokrate i SD po dva, a SDP i SNP po jedan.

Petnjica je status opštine dobila 2013, a Agović je na njenom čelu od prvih izbora održanih te godine.

Prije toga, bio je predsjednik SO Berane, ali i poslanik u jednom sazivu državnog parlamenta.

IZVOR: VIJESTI

Radio Petnjica poziva građane da pomognu u pronalasku novčanika sa ličnim dokumentima koji je izgubio Adil Zverotić.

Prema prijavi podnijetoj policiji u Petnjici, Zverotić je nestanak novčanika primijetio 5. avgusta. Posljednji put ga je imao kod sebe 25. jula, tokom putovanja iz Bara prema Petnjici.

Tog dana zaustavio se na benzinskoj pumpi u mjestu Zlatica, gdje je sipao gorivo, a novčanik je nakon toga ostavio u ladici automobila. Od tada ga nije koristio.

Riječ je o crnom kožnom novčaniku, veličine približno mobilnog telefona, u kojem su se nalazili francuska vozačka dozvola, crnogorska vozačka dozvola, viza za putovanje i oružni list na ime Adila Zverotića.

Nestanak je danas, 12. avgusta, prijavljen Odjeljenju bezbjednosti Berane – Jedinici policije Petnjica.

Molimo sve koji su eventualno pronašli novčanik ili imaju bilo kakvu informaciju koja bi mogla pomoći da dokumenta budu vraćena vlasniku da se jave na broj:

+35 638 575 958

Podijelite objavu – dokumenta možda nijesu daleko, a jedna informacija može biti dovoljna da budu vraćena vlasniku.

Bošnjačko donatorski fond   BD-Fond iz Lukksemburga,raspisuje konkurs za dodjelu  stipendija ,studentima koji dolaze iz porodica sa niskim  ili skromnim finansijskim primanjima u porodici.

Potrebno je priložiti sledeća dokumenta:

-Potvrdu o upisu na studije

-Potvrdu o školskom uspjehu u prethodnoj akademskoj godini

-Uvjerenje o kućnoj zajednici

-Potvrdu o poslovnom i imovinskom stanju u porodici (dokument o primanjima )

-Kratka biografija studenta sa fotografijom

-Kopija lične karte ili potvrda o mjestu prebivališta

-Zahtjev sa brojem telefona,e-mail adresom  i brojem žiro računa

Kompletnu dokumentaciju  može te poslati putem email adrese koje su naznačene ispod ili predati  kod kordinatora udruženja za Crnu Goru-Envera Rastoder ,ili dobiti  dodatne informacije na telefon  069 499 706 u Petnjici.

Rok za prijavu : 20 .10.2026.gd.

-Kontakt:BD-Fond,Luksemburg-12rue Dicks Lentz l-4540 Differdange,Luksemburg

-Predsjednik udruženja: Enver Korać

-Koordinator za Crnu Goru:Enver Rastoder

-E-mail:[email protected]/[email protected] -00382 69 499 706

Luksemburg 11.08.2026.gd.

Jedino dječje igralište u Petnjici, koje je posljednjih nekoliko godina bilo dotrajalo i zahtijevalo obnovu, dobilo je novo ruho zahvaljujući porodici prerano preminule Melide Latić Čilović.

Porodica rahmetli Melide obnovila je igralište u želji da sačuva uspomenu na nju i najmlađim stanovnicima Petnjice obezbijedi uređen i bezbjedan prostor za igru i druženje.

Melida je bila nastavnica, posvećena svom pozivu i radu sa djecom, a oni koji su je poznavali pamte je po vedrini, nenametljivoj srdačnosti i toplini koju je unosila u odnose sa ljudima.

Kroz dječju igru i druženje, obnovljeno igralište povezuje uspomenu na Melidu sa onim čemu je bila posvećena – djeci.

1 of 4

Međunarodni naučni skup „Bihor 1939–1948: Narativi, mitovi i historijska istina“ svečano je otvoren u Petnjici, gdje su se okupili akademici, historičari, profesori i istraživači iz Crne Gore, zemalja regiona i evropskog akademskog prostora.

Tokom četvorodnevnog skupa biće predstavljeni naučni radovi posvećeni jednom od najsloženijih perioda historije Bihora i Sandžaka.

Predsjednik Opštine Petnjica Samir Agović poručio je da najveću vrijednost ovog kraja predstavljaju ljudi koji su svojim naučnim i književnim radom pronijeli ime Bihora širom svijeta.

“Naša je snaga u našim ljudima. U ljudima koji su ovdje, u ljudima koji su vani, ali i u ljudima koji su za Bihor sve uradili. Vraćali su se Bihoru kroz svoja naučna djela, svoje radove, svoje nove moderne kuće i svoja nastojanja da Bihor bude bolji za sve nas.”

Predsjednik Organizacionog odbora Zaim Čelebić istakao je da je cilj konferencije da otvori prostor za naučno istraživanje prošlosti, oslobođeno političkih i ideoloških interpretacija.

“Večeras ne otvaramo samo jedan naučni skup. Otvaramo prostor u kojem će, nakon dugih decenija ćutanja, potiskivanja, ideoloških konstrukcija i međusobno suprotstavljenih tumačenja, pravo prvenstva konačno dobiti nauka, historijski izvor, argument i činjenica.”

Predsjednik Naučnog odbora, akademik Šerbo Rastoder, podsjetio je da je ideja o organizaciji konferencije nastala prošle godine u Petnjici, s namjerom da se kroz naučna istraživanja rasvijetle najosjetljivija poglavlja historije Bihora između 1939. i 1948. godine.

Kako je naveo, prvobitna ideja bila je da okupi tridesetak naučnika, ali je interesovanje premašilo očekivanja, pa će na skupu učestvovati 61 autor i istraživač.

“Bihor više nije kraj neznavenih i zaboravljenih ljudi, već mjesto u kojem se rađaju vrijedni i umni ljudi koji su stvorili jednu trajnu vrijednost, a to je znanje. To je vrijednost koja više ne dozvoljava komfor ćutanja, već obavezu da se istina širi među narod.”

Rastoder je naglasio da skup nema finansijsku podršku države, već je organizovan zahvaljujući donatorima i vakufskoj tradiciji, te poručio da će svi naučni radovi biti podvrgnuti provjeri autentičnosti, uključujući i provjeru korištenja vještačke inteligencije, kako bi bili objavljeni isključivo originalni naučni radovi.

Međunarodni naučni skup će trajati do 9. avgusta, a kroz više tematskih sesija biće predstavljena nova istraživanja o političkim, društvenim i historijskim događajima koji su obilježili Bihor i Sandžak u periodu od 1939. do 1948. godine.

Izvor i foto: SANA

Opštinski odbor Socijaldemokratske partije Petnjica pozvao je lokalni DPS da najkasnije do kraja avgusta zatraži ostavke predsjednika Opštine i predsjednika Skupštine opštine, ocjenjujući da su izgubili legitimitet jer nemaju podršku većine odbornika. Nakon toga, prema predlogu SDP-a, trebalo bi otvoriti dijalog svih političkih subjekata u Petnjici o formiranju nove i funkcionalne lokalne vlasti.

Iz SDP-a navode da, zbog aktuelne političke situacije u Petnjici, žele da ponude konkretno rješenje za prevazilaženje, kako kažu, „političke i sveopšte krize“.

„Još od samog povratka statusa Opštine Petnjica imali smo jasnu viziju kako da od naše Petnjice napravimo opštinu koja će raditi u interesu građana, koja će se razvijati i pružiti jednaku šansu svim građanima da ovdje žive, grade budućnost i budućim generacijama ostave primjer kako se u slozi i zajedništvu može mnogo“, navodi se u saopštenju OO SDP Petnjica.

Iz ove partije tvrde da tada njihovu viziju nijedan od ostalih političkih subjekata nije prepoznao.

„Nažalost, niko od političkih subjekata tada nije prepoznao ono što mi jesmo. Rasparčali su benefite lokalne samouprave i vodili se isključivo ličnim i političkim interesima“, poručuju iz SDP-a.

Kako navode, i danas, kao i tada, nude rješenje koje bi se odvijalo kroz nekoliko etapa.

Prvi korak, prema njihovom predlogu, trebalo bi da napravi lokalni DPS.

„Prvo, pozivamo lokalni DPS da traži ostavke predsjednika Opštine i predsjednika Skupštine najkasnije do kraja avgusta jer su odavno izgubili legitimitet zbog same činjenice da nemaju podršku većine, tj. podršku 16 odbornika“, saopštili su iz SDP-a.

Nakon ostavki, smatraju u ovoj partiji, trebalo bi otvoriti razgovore o formiranju nove lokalne vlasti.

„Zatim bi uslijedilo pokretanje dijaloga, uključujući sve političke subjekte u Petnjici radi kreiranja nove i funkcionalne vlasti“, navodi se u saopštenju.

Iz SDP-a istovremeno pozivaju sve političke aktere da eventualne pregovore ne koriste za ostvarivanje partijskih ili ličnih interesa.

„Ovim putem bismo apelovali na sve političke subjekte da u pregovorima ostave po strani lične i partijske interese i da svima fokus bude isključivo interes Petnjice i njenih građana“, poručuju iz OO SDP Petnjica.

U ovoj partiji smatraju da najveći dio odgovornosti za sadašnju situaciju nosi lokalno rukovodstvo DPS-a.

„Činjenica je da lokalno rukovodstvo DPS-a i te kako snosi odgovornost za ovakvo stanje i ukoliko iz ove partije konačno ne izađu sa jasnim stavom u pravcu prevazilaženja ove krize na način koji je jedini moguć, a to je traženje pomenutih ostavki, biće jasno da su glavni i odgovorni krivci u timu koji radi na destrukciji i obesmišljavanju Opštine“, zaključuje se u saopštenju Opštinskog odbora SDP Petnjica.