U Petnjici je asfalt odavno prestao da bude samo građevinski materijal. Postao je politički argument, povod za predsjedničko saopštenje i gotovo nezaobilazan dokaz da lokalna vlast radi punom parom. Predsjednik Opštine Petnjica Samir Agović o kilometrima puta govori kao da ih lično izliva, a čitajući njegova obraćanja, teško je razaznati gdje završavaju zasluge Opštine, a počinju novac države i dobročinstvo dijaspore.
Prema Nacrtu programa uređenja prostora za 2026. godinu, Petnjica planira ulaganja od 21,5 miliona eura. Od toga 17,98 miliona, odnosno čak 83,58 odsto, otpada na državna sredstva. Opštinski dio iznosi 3,53 miliona eura.
Dakle, od svakih sto eura planiranih ulaganja, više od 83 obezbjeđuje država.
Nije sporno da lokalna vlast treba da sarađuje sa državom i obezbjeđuje investicije ali je sporno kada se politički utisak o sopstvenim zaslugama pravi bez jasnog razgraničenja ko je šta finansirao, koliko je potrošeno i šta je stvarno završeno.
Od saopštenja do asfalta
Krajem juna ove godine Agović je obavijestio javnost da je asfaltiran još jedan kilometar puta od Poroča prema Murovcu. U istom obraćanju najavio je novi tender, izrazio očekivanje da će pomoći ministarstva i pomenuo spremnost dijaspore da učestvuje u finansiranju.
Jedan završeni kilometar, nekoliko očekivanja i još nekoliko obećanja – sve u istom pakovanju, pod oznakom intenzivnog razvoja.
U martu je najavio projektovanje puteva prema Vrbici, Trpezima i Vrševu. Za dokumentaciju je izdvojeno oko 40.000 eura, dok je za samu izgradnju tek trebalo obezbijediti sredstva. I tada je posebno zahvalio dijaspori, čiji je odbor, kako je kazao, spreman da pomogne finansiranje dodatnih deset kilometara.
Nema ništa loše u tim najavama, ali projektna dokumentacija nije asfalt, niti je najavljena donacija uplaćeni novac, a raspisani tender nije završeni put.
Dijaspora nije opštinski budžet
Posebno mjesto u ovoj priči pripada ljudima koji su otišli iz Bihora, a nikada ga nijesu napustili srcem i novčanikom.
Izet Rastoder i brojni drugi dobrotvori zaslužuju poštovanje za ono što su dali rodnom kraju. Njihov doprinos ne treba mjeriti političkim simpatijama, niti ih uvlačiti u obračune sa lokalnom vlašću.
Ali njihove donacije nijesu Agovićeva politička zasluga.
Ako čovjek iz dijaspore izdvoji vlastiti novac da bi njegov zavičaj dobio put, predsjednik Opštine može da mu zahvali, pomogne u realizaciji i obezbijedi transparentnost. Ne može na toj zahvalnosti neograničeno graditi imidž uspješnog neimara.
A Petnjica i dalje čeka mnogo toga. Čak je i rekonstrukcija puta Bioča–Petnjica, vrijedna 11,7 miliona eura, u oktobru bila u zastoju zbog administrativnih i imovinsko-pravnih problema.
Možda je zato vrijeme da predsjednik, umjesto narednog svečanog saopštenja, objavi jednostavnu tabelu – koliko je puteva završeno, koliko je koštalo, koliko je dala Opština, koliko država, koliko dijaspora i koliko je još ostalo samo u obećanjima.
Jer nije pitanje koliko kilometara asfalta Samir Agović može da predstavi kao uspjeh. Pitanje je koliko bi tog uspjeha ostalo kada bi se od njega oduzele tuđe pare, tuđa dobrota i neispunjena obećanja.
SAMIR RASTODER
